Bir zamanlar Aldren'in Kayıkçılarıydılar. İlk Basım'dan sonraki ilk yıllarda külün dokunduğu, aklı gitmiş ve hiçbir hekimin iyileştiremediği insanları, külzedeleri, batı denizinin ötesine taşıdılar. Mühür gümüşüne yemin ettiler: “Mühür kırılmadıkça dönmeyeceğiz.” Altı yüz yıl Sisli Kıyı'da nöbet tuttular. Sis onlara işledi ve onları sise çevirdi. Gemileri hâlâ yüzer ama içlerinde kimse nefes almaz. Komutanları Boğulmuş Amiral Sevrin, Aldren'in kendi eliyle yemin ettirdiği son kaptandır.
Orvakar mührün kırık kalmasını değil, kendi elinde birleşmesini ister. Yeminleri mühre bağlıydı; mühür kırılınca yeminleri de kırıldı ve geri döndüler. Sevrin'in inancı: mührü Kayıkçılar birleştirirse kendileri Mühürdar olacak ve bu kez kimse onları denizin öbür yanına göndermeyecek. Kadrava'nın kıyıları onlar için altı yüz yıllık bir ücretin tahsilatıdır.
Batı denizinin ötesinden gelirler; kıyıları, limanları ve nehir ağızlarını vururlar. Ovaya, dağa, ormana girmezler; nehri yukarı çıkabilirler ama nehirden kopmazlar. Gece ve hızla vururlar: önce soğuk, beyaz, tuz kokan bir sis; sonra kürek sesleri; sonra kıyıdaki ateşler birer birer söner. Liman ne kadar zenginse onları o kadar çeker. Denizin zenginliğinin bedeli Orvakar'dır.
Ulmarok ve Orvakar aynı gece uyandı ama aynı şey değildirler: biri mahkûm, öteki gardiyandır. Ulmarok hapisten kaçtı, Orvakar nöbetini bıraktı. Ulmarok mührün hiç birleşmemesini ister; Orvakar onu kendisi birleştirmek ister. Bu yüzden aynı parçaların peşindedirler ama müttefik değildirler: Ulmarok parçaları karada tutar, Orvakar tek bir parçayı, kendi yemininin gümüşünü, denizde tutar. Mühür yeniden birleşince kül uyur, Sis Filosu'nun yemini yeniden bağlanır ve gemileri batıya döner.
