Vakayiname · Önsöz
Kırılma Gecesi
Altı yüz on bir yıl boyunca Kadrava'da tek bir mühür vardı. Adı Sigrelis'ti. Her halk ona bir madde verdi: kuzeyin demirini, güneyin deniz gümüşünü, bozkırın kemiğini, ovanın kehribarını, ormanın meşesini, adaların mercanını, tepelerin çan bronzunu ve çölün şimşek camını. Bastığı her ferman dağdan denize kanundu.
Ve kimsenin konuşmadığı bir iş daha gördü. Eski Başkent Aldrava'nın altında bin yıllık savaşlardan kalan ölülerin külü uyuyordu: Ulmarok, Kül Ordusu. Mühür onu her yıl, Basım Gecesi'nde, yeniden bağlardı.
Sonra Mühürdar Ysmen Aldrava'da uykusunda öldü; yüzünde bir parmak kül vardı, varisi yoktu. Üç gece sonra, Basım Gecesi'nde, bir el mührü aldı ve kapıya indi. Mühür eli tanımadı. Önce ikiye, sonra dörde, sonra sekize çatladı ve sekiz ışık Kadrava'nın Çivi Taşları'na düştü. O gece, altı yüz yıl sonra ilk kez, kül yukarı yağdı.
Aynı gece batı denizinden, altı yüz yıldır dönmeyen Kayıkçılar, Orvakar'ın Sis Filosu, geri döndü.
“Sekiz parça tek elde birleşmedikçe Kadrava kral görmeyecek.”
Sekiz Çan Kehaneti
























