Kadrava'nın altında, Ulmar Yarığı'nın dibinde eski bir güç yatar. Bir tanrı değildir, bir kral değildir. Bin yıllık savaşlarda gömülmeden kalan ölülerin külüdür ve kendini hatırlamaya başlamıştır.
Ulmarok sessizlik ister: bütün ateşler sönsün, bütün çanlar sussun, bütün yollar küle gömülsün. Mührün yeniden birleşmesini istemez; parçaları kimse birleştiremesin diye tutar. Hanedanların birbirini kırdığı yerde güçlenir; savaş alanları onun tarlasıdır.
Aşağıdan gelir. Önce Çivi Taşları'nın dibinde, harabelerde ve eski savaş alanlarında açılan kül yarıklarından çıkar, sonra Kül Kaleleri kurar. Karadan yürür: ova, geçit ve dağ yolları onun yollarıdır. Önünde ürünü soldurup kuyuları acıtan ılık bir kül pusu yürür. Askerleri kül ve kemiktendir; düşen asker dağılır ve rüzgâra karışır.
Ulmarok hiçbir hanedanın değil, herkesin düşmanıdır. Hedefini sancağa bakarak seçmez. Onu durdurmak tek bir beyin işi değildir: birliklerin, hatta düşman hanedanların bile yan yana durması gerekir. Savaşmayan beylerin de payı vardır: tüccar savaş sandığını doldurur, bilgin çareyi bulur, diplomat ateşkesi bağlar.
