1. Ana sayfa
  2. Hanedanlar
  3. Brenvak
Brenvak: Koyu yosun yeşili zemin üzerinde gümüş geyik başı ve çapraz uzun yay.

Batı ormanları

Brenvak

Batı Ormanlarının Avcıları

“Orman görür, orman unutmaz.”

Orta zamanPusu ve okçuArazi ustası

Pusu, okçu ve kereste. Ormanda görünmez, açık arazide zayıf.

Güçlü yanları

  • Ormandaki beyliklerde savunma +%30
  • Güçlü okçu saldırısı
  • Gözcüleri ormanda görünmez

Zayıf yanları

  • Açık arazide zayıf
  • Süvariye karşı savunması düşük

Önerilen yol

Askerî (pusu) + Ekonomi (kereste)

Kimin için

Haritayı okuyan, ormanı kale gibi kullanan sabırlı avcı.

Hanedan yeteneği

Orman arazisindeki beyliklerde savunma +%30; gözcüleri ormanda görülmez.

Merkez

Ulu Koru: dev meşelerin dalları arasına kurulmuş gözcü kuleleri.

Sancak ve renkler

Koyu yosun yeşili zemin üzerinde gümüş geyik başı ve çapraz uzun yay.

YosunGümüş

Güç dengesi (1.000 kaynak başına)

Saldırı98.2
Savunma63.4
Yağma0.64
Askerleri gör (9)
AskerRolSaldSav. piyadeSav. süvariHız
Koru BekçisiSavunma piyadesi2051326
Uzun YaycıSaldırı piyadesi6626146
İz SürücüGözcü010510.8
Geyik SüvarisiHafif süvari72312315
Meşe SüvarisiAğır süvari117674510
Kütük KoçKoçbaşı6031634
Ağaç MancınığıMancınık702093
Yaprak SancaktarSancaktar (fetih)4031365
Orman GöçmeniGöçmen082725

Kronik

Brenvak Kroniği: Ağaçların Arasından

Orman görür, orman unutmaz.

Sesini alçalt. Burada ağaçlar dinler.

Kül Kışı'nda avcı Bren bir sabah gri bir geyik gördü. Geyik ona baktı, sonra ormana döndü. Bren peşinden gitti. Sekiz yıl dönmedi.

Döndüğünde halkını topladı ve şunu söyledi: "Kül ağaçların altına giremiyor. Yapraklar onu tutuyor, kökler onu içiyor. Ormanın içi temiz." Halk ona inanmadı. Sonra kül köylerine geldi. İnananlar ormana girdi ve yaşadı. İnanmayanlar köylerinde kaldı.

Biz inananların çocuklarıyız.

Ulu Koru'da evlerimiz yerde değildir. Dev meşelerin dallarına kurulur, köprülerle birbirine bağlanır. Bir yabancı Ulu Koru'nun altından yürüyüp geçebilir ve tepesinde bir şehir olduğunu anlamaz. Biz onu görürüz. Her adımını.

Mühür için Ana Meşe'nin özünü verdik. Ana Meşe, ormanın en yaşlı ağacıdır. Bir dalını kesmek bir yıl yas demekti. Kestik. Aldren'e güvendik.

Ve bir şey daha, ama yalnız sana, ve yalnız burada: Aldrava'daki türbede Aldren yatmaz. Aldren, ölmeden önce Ulu Koru'ya geldi ve Ana Meşe'nin altına gömülmek istedi. Kökler onu sardı. Altı yüz yıldır onun mezarını biz bekliyoruz. Bunu kimse bilmez. Sen de bilmiyorsun.

Kan davamız Torvek'tir. İB 388'de dağ adamları ocakları için ormanımızın kenarına kömür kuyuları kazdı. Bir yaz gecesi kuyular tutuştu. Ateş üç gün yandı. Ulu Koru'nun batı kanadı, yüz yıllık meşeleri ve içindeki evleriyle, kül oldu. Torvek buna kaza diyor. Biz buna Kömür Yangını diyoruz. Orman unutmaz.

Lord Varnel Brenvak'tır bugünkü lordumuz, "Gri Geyik". Okunu hiç ıskalamamıştır. Konuştuğu zaman herkes susar, çünkü az konuşur. Dedesi ona Kömür Yangını'nı anlattı; o da çocuklarına anlatıyor, kelimesi kelimesine.

Açık arazide zayıfız. Bunu biliyoruz. Atlarımız yok; geyiklerimiz var. Ama düşman ormana girdiğinde her ağaç bir okçu, her çalı bir pusu olur. Ormanda bize saldıran ordunun önünde ağaçlar vardır, arkasında ağaçlar vardır, üstünde biz.

Meşe Parçası Ana Meşe'nin dibine düşmedi. Ormanımızın Esmeren nehirlerine karıştığı ağızda, Saz Adası'na düştü; adanın ortasında yaşlı bir meşe vardır. Kül onu tutuyor. Kitap okuyanlarla aynı kıyıya çıkacağız. Sessizce. Ama biz biliyoruz: o parça hâlâ yaşıyor. Her bahar biraz büyüyor. Bir dal kırıldı. Dal eve döner.

Şimdi git. Ve ormandan çıkarken arkana bakma. Biz zaten bakıyoruz.