Kronik
Korsaro Kroniği: Kaptanlar Meclisi'nde Söylenenler
Dalga nereye, biz oraya.
Otur, evlat. Kadehini doldur. Korsaro olmak istiyorsan önce Korsaro'nun nereden geldiğini bileceksin, çünkü Ostrema'nın kâtipleri sana başka türlü anlatır.
Ostrema'nın kâtipleri sana diyecek ki Korsa, Salvaro'nun küçük oğluydu ve mirası için ağabeyine dava açtı. Yalan. Korsa büyük oğuldu. Kâtipler doğum kayıtlarını değiştirdi, mirası küçük kardeşe yazdı, Korsa'yı da hırsız ilan edip sürdü. İB 230. Korsa tek bir gemi aldı, evet, aldı, ve güneybatıya yelken açtı.
Güneybatı adalarında ne vardı biliyor musun? Bir halk vardı. Adalılar. Sisin kenarında yaşayan, mercan dalgıcı, rüzgâr okuyucu bir halk. Aldren mührü yaptırdığında kızıl mercanı onlar vermişti. Ama Ostrema'dakiler onları hiç saymadı. "Adalılar" deyip geçtiler, sanki bir balık türüymüş gibi.
Korsa adalıların kraliçesi Neyra'yla evlendi. İki kan karıştı: Ostrema'nın kurnazlığı ve adaların cesareti. Hanedanın adını Korsa koydu. Ve o günden beri Salvaro'nun gemileri bizim sularımızdan geçerken vergisini öder, ister istemez.
Kara Demir Koyu haritada yoktur. Sisli koyların arasında bir yarık, iki kaya, bir de doğru zamanı bilmen gereken bir gelgit. Bilmeyen gemi kayalara oturur. Bilen gemi içeri girer ve bir daha kimse onu bulamaz.
Kan davalarımız iki tanedir. Birincisi Salvaro, tahmin edersin. İkincisi Halvaren. İB 519'da bir hacı gemisini bastık ve ambarında kocaman bir çan bulduk. Aldık. Rahipler bize o günden beri "çan hırsızı" der. Çan nerede mi? Sor bakalım. Kimse bilmez. Bazı geceler denizin dibinden çaldığı söylenir. Ben duymadım. Duyduğunu söyleyenler de bir daha o sulara açılmadı.
Kaptan Mirela Korsaro'dur bugünkü kraliçemiz, "Kara Mirela". Kaptanlar Meclisi onu seçti, çünkü sisin içinde yön bulan tek kaptan o. Ostrema'nın tahtına onun kadar yakın kimse yok ve bunu kimse yüksek sesle söylemez. Kara Demir Koyu'nun mahzeninde eski bir belge var. Kim yazdı, ne yazıyor, sorma.
Şimdi kadehini bırak, evlat. Şimdi sisten konuşacağız.
Biz sise herkesten yakın yaşarız. Altı yüz yıldır, bazı geceler, açıkta fenerler görürüz. Gemisi olmayan fenerler. Dedelerimiz onlara Kayıkçılar derdi: Aldren'in külzedeleri batıya götüren denizcileri. Dönmeyeceklerine yemin etmişlerdi. Dönmediler. Ama fenerleri hep oradaydı. Biz de, onlar geçerken, kıyı ateşlerimizi söndürürdük. Saygıdan. Ya da korkudan. Hangisi olduğunu kimse sormadı.
Kırılma Gecesi fenerler kıyıya döndü. Artık onlara Orvakar diyoruz. Sis Filosu. Ve ilk vurdukları kapı bizim kapımızdı.
Mercan Parçası adalarımıza düşmedi. Kıyımızın Brenvak ormanlarına değdiği sınırda, Velmora'ya düştü: deniz çekilince ağaçların arasında kalmış eski bir liman kalesine. Kül onu tutuyor. Ağaçların arasından okçular bakarken karaya çıkacağız. Hoşumuza gitmiyor. Bizim için o parça bir taç değil, bir belge. Mühürde payımız var. Biz kaçak değil, halkız.
Fener söndüyse kapını kilitle, evlat. Sis yükseliyorsa kılıcını al.
