Kronik
Halvaren Kroniği: Beyaz Manastır'ın Akşam Okuması
Düşen kalkar.
Çan çaldı. Oturun. Dinleyin.
Kül Kışı'nın ilk günü Halva adında bir çan dökümcüsü kulesinde çalışıyordu. Tepelerin en büyük çanını yeni dökmüştü. Doğudan gri bir duman yükseldiğini gördü ve dumanın yanlış yönde aktığını fark etti: aşağıdan yukarı. Halva çanın ipini tuttu ve çekti.
Sekiz gün, sekiz gece çaldı. Ellerinin derisi ipe yapıştı. Sesini duyan köyler tepelere kaçtı. Duymayanlar, ya da duyup inanmayanlar, kaldı. Sekizinci günün sabahı çan sustu. Halva'yı ipin ucunda, ayakta, ölü buldular. Elleri hâlâ ipi tutuyordu.
O çanın bronzunu Aldren'e biz verdik. Sigrelis'in sesi Halva'nın sesiydi.
Beyaz Manastır tepelerin en yükseğindedir. Sekiz kulesinde sekiz çan vardır. Şifa bahçelerimizde her hanedanın yaralısı yatar: Torvek de, Tolgar da, Yarvelan da, Korsaro da. Biz yarayı sorarız, sancağı sormayız. Hacı yollarımız Kadrava'nın her köşesinden Beyaz Manastır'a uzanır.
Ama yanılmayın. Biz yalnız şifacı değiliz. Yemin Muhafızlarımız savaş meydanında geri adım atmaz. Düşenlerimizi kaldırırız ve yeniden savaşa göndeririz. Ve bize saldıran ordu, çanlarımızın sesini duyduğunda yüreğinin ağırlaştığını hisseder. Bu bir büyü değildir. Bu, haklı olanın sesidir.
Kan davamız Korsaro'dur. İB 519'da hacı gemimiz Ostrema'ya giderken korsanlarca basıldı. Hacılar denize atıldı. Tepelerin en büyük çanı, Halva'nın çanının kardeşi, ambarından alındı ve götürüldü. O günden beri o çana Sessiz Çan deriz. Bir gün kendiliğinden çalacağına inanıyoruz. O gün Korsaro'nun hesabı görülecek.
Başrahibe Selvin'dir bugünkü başımız, "Çanların Annesi". Savaş meydanında, oklar uçarken, yaralıların arasında yürür. Hiç yaralanmadı. Bunu bir mucize sayanlar var; o, düşmanın bile utanabileceğini söyler.
Kırılma Gecesi, kimse dokunmadan, sekiz kulenin sekiz çanı aynı anda çaldı. Selvin o gece mahzene indi ve sabaha kadar çıkmadı.
Şimdi kehaneti okuyalım. Hepimiz birlikte.
Sekiz el verdi, bir el bastı. Bir el düştü, sekiz yol açıldı. Kül aşağıdan yürür, sis batıdan kürek çeker. Biri kilidi kırmak ister, öteki anahtarı almak. Her parça kendi kapısıyla komşusunun kapısı arasında bekler. Kılıç yetmez, altın yetmez, söz yetmez, bilgi yetmez; dördü birden yeter. Sekiz parça tek elde birleşmedikçe Kadrava kral görmeyecek. Birleştiren el yeni Mühürdar olur; kül de sis de yeniden uyur.
Sekiz satır. Çocuklara sekiz parmakla sayarak öğretiriz; her parmak bir hanedandır.
Bronz Parçası manastırımıza düşmedi. Tepelerimizin bozkıra indiği sınırda, Kartal Boğazı Kalesi'ne düştü. Kül onu tutuyor. Tolgar'ın atlılarıyla aynı yoldan yürüyeceğiz. Sekiz parça birleştiğinde sekizinci çan yeniden çalacak. O gün geldiğinde çan ipini kimin tutacağını biz değil, Kadrava seçecek.
Gidin. Yaralılarınızı sarın. Düşen kalkar.
(Okuma bittikten sonra, kimse kalmadığında, Başrahibe Selvin mahzene iner ve yalnız kendisi için bir satır daha okur. O satırı bu kitaba yazmıyoruz.)
